زندگي را رودي ببين كه بر بستر زمان

    جاريست.

در ساحل اين رود بايست،

نه كنجكاو باش و نه نگران.

به خس و خاشاك گذشته ات نگاه كن

كه بر خاطراتت شناورند و مي آيندو

ميروند؛درست مانند حوادثي كه در

   روزنامه ها مي خواني.

از آن ها منتزع شو و نسبت به آن ها

 بي تفاوت باش.

يادت باشد كه هيچ چيز مهم نيست.

  فقط باش!

آن گاه انفجاري رخ خواهد داد.

معجزه ي شكفتن در خويش!

زورق آوازهاي دل خوشگلم،در

امتهاي روز،مرا به آن سوي ساحل

خواهد برد؛به جايي كه ازآن جا

مي توانم همه چيز و همه كس را

    ببينم.